بدون عنوان

شيريني خامه اي، كلوچه گردويي، بستني شكلاتي، عاشقتم. واي كه چه قدر يه ني ني 11 ماهه شيرينه.آرتين قشنگم ديگه تقريبا راه رفتن و ياد گرفتي، دستاتو مي گيري جلو و از مچ خم مي كني و يهو سرعتي شروع به راه رفتن مي كني، يعني بهتر بگم جاي راه رفتن مي دويي.بعدم تلو تلو مي خوري و يه چرخ در جا مي زني و تالاپ مي خوري زميناز كفش بدت مي ياد مثل كلاه و پستونك.تا پات مي كنم درش مي ياري.ماماني بهت مي گه آرتين پابرهنهاين روزا تو مهد بي قراري مي كني، مربيت مي گه همش مي خواي كه بغلت كنن و به منم گفته كه تو خونه كمتر بغلت كنم، اما مگه مي شه آرتين خان و بغل نكرديه دونه من، مي دونم سخته، تو هم دوست داري تو خونه كنار من چشماتو باز كني، يه دل سير شير بخوري و بازي كني اما زندگيه ديگه هزار تا مدل داره و مدل زندگي ما هم اين طوري مثل خيلي ني ني هاي ديگه كه مامانشون مي ره سركار.از خدا مي خوام بهت قدرت بده تا زود به اين شرايط عادت كني و كمتر اذيت بشي.اما بدون مامان تا آخر عمر به خاطر اشك هايي كه تو مهد كودك ريختي و كنارت نبوده تا پاكشون كنه، به خاطر اون لحظه هايي كه دلت خواسته تو بغل باشي و من نبودم كه تو بغل بگيرمت، به خاطر غذايي كه دوست داشتي از دست من بخوري اما مربيت بهت داده، به خاطر شير خشكي كه جاي شير مادر مي خوري و هزار تا چيز ديگه شرمنده دل كوچيكته.

خداي مهربون آرتين عزيزم و ميسپارم به دستاي مهربون خودت.